Woordje tot Fons Verhoelst

FonsEnige tijd geleden overleed mijn supervisor Fons Verhoelst op 76- jarige leeftijd en ik wil bij deze toch nog een kort woordje schrijven over hem.  De motivatie & drive die Fons had om te werken met mensen was gewoonweg met geen woorden te beschrijven.

Gedurende 35 jaar was hij bijvoorbeeld verbonden aan de Unversitaire Ziekenhuizen van de KULeuven, waar hij zowel psychologen als artsen superviseerde. Daarnaast was hij ook verbonden aan het Brandwondencentrum en richtte hij mee het Neuromusculair Referentiecentrum voor mensen met een spierziekte op.  Tenslotte werkte hij in de psychiatrie en was hij oprichter en diensthoofd van het Revalidatiecentrum.  Vanaf 2003 – bij zijn pensionering !! – richtte hij zich volledig op zijn privépraktijk in psychoanalytische en filosofische consultatie.  Fons ontving toen hij +70 was nog meer patiënten dan ik ooit zou kunnen bolwerken – van passie gesproken 😀

Fons stond tevens aan de wieg van heel wat verschillende universitaire therapieopleidingen.  Hij was niet enkel een noeste en gepassioneerde werker, maar bovenal een heel aimabele man die zich ook graag wederzijds liet inspireren.  Zo luisterde hij steeds met grote interesse naar mijn ervaringen met nieuwe therapeutische methoden & hadden we regelmatig levendige discussies over therapie, filosofie en gewoon … tja de dagdagelijkse dingen.

Fons, je hebt je in dit leven compleet gegeven mijn waarde … ik ga onze gesprekken en jouw jeugdige enthousiasme missen!  Je ogen hebben ongetwijfeld nog tot op het laatste moment gefonkeld!  Bedankt voor de korte maar inspirerende rol die je in mijn leven hebt gespeeld!

Michel